İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Bir adamın başında derin vazgeçilmez iz mevcuttu. Çetin savaşların başına birkaç şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında ağır izler almış mültecilerin şifa gören Danca merkezinde birkaç ay bakım alıyor. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Bazı günlerde avucuma birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra insanlara verdiği kalemleri başkalarının alması amaçlı okulun yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını şiddetle üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okul ve evde ile aile ortamında uyum güçlüğü.

Psikolog uzmanı çaba sonuç vermedi. İdare, gelişmeleri görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birlikte evde. Büyük aile toplantı salonuna girişte, O çocuk ayağa kalktı, “Öğretmen!” dedi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye aniden yaptı.

Soğuk havalarda ben çift. Dede, çorapsız geliyordu. Ceketin altına giydiği beyaz kıyafetini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. İş yerindeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi karanlık gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu çoğu zaman evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri gözü açık şekilde uyurken gece saatlerinde işemeye!” dedi. Rahman utanarak odadan çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailelerin da destekleriyle Rahman’ın birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ile işbirliği görevi bana.

İlerleyen günlerde o çocuk okulda koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama canı acı duydu, uzun uzun ağladı. Rahman’ı avutmak destek olmak kucağını tutmaya kütüphaneye götürdüm. Önüne beyaz renkli bir renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessiz sade> izledim. Rahman, farklı renklerde boya kalemleriyle şeyler karalarken beni unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, orada kalmak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi. O yıl başka bir okulda görev aldım. O çocuk unuttum.

Yoldayken Nasır ile buluştum. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; bana saklamadı. Oğul sonraki zamanlarda birçok Kriminal olaylarına karışarak yetkililer kayıtlarına kayda alınmış. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu çocukların bakıldığı bir koruma yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.